1. Pan Jezus na śmierć skazany.
Kiedy Jezus zapowiadał, że tak się stanie, gdy pójdzie do Jerozolimy, nie wierzono Mu. Tymczasem stało się. I nieustannie powtarza się ten największy paradoks: człowiek skazał Boga. Stworzenie - swego Stwórcę... A Jezus nie tłumaczy się, nie usprawiedliwa, nie krzyczy, że to nieprawda - z pokorą i cichością przyjmuje krzywdzący wyrok, bo kocha.
2. Pan Jezus bierze krzyż na swoje ramiona.
Został ubrany w szkarłatny płaszcz i koronę cierniową. Zanim wyruszył w drogę na Golgotę, żołnierze wyszydzali Go, okładali biczami i pluli w twarz.
Otoczony żołnierzami i tłumem gapiów, dźwigając krzyż, Jezus wyruszył na Miejsce Czaszki, zwane w języku hebrajskim Golgotą. Nagle Jezus upadł pod ciężarem krzyża. Po chwili podniósł się i szedł dalej.
Matka cały czas szła w tłumie za Jezusem, ale dopiero teraz Ją zauważył. Chyba nic nie powiedzieli do siebie, zresztą i tak nie usłyszeliby się we wrzawie tłumu. W oczach swoich widzieli strach i ból.
Szymon Cyrenejczyk, zmęczony pracą w polu, mijał tłum. Żołnierze nakazali mu, aby pomógł nieść krzyż Jezusowi. Już do szczytu Golgoty Jezus i Szymon poszli razem.
W tłumie szły także kobiety, które znały Jezusa. Weronika podchodzi do Jezusa, by chustą wytrzeć mu twarz.
Ponownie Jezus upadł. A każdy upadek to nowy ból, nowe rany. Wstał z pomocą Szymona i ruszył w dalszą drogę.
Im bliżej szczytu Golgoty, tym coraz więcej głosów współczucia i litości słychać było z tłumu. Jezus zwrócił się do idących obok niewiast, by płakały nad sobą, gdyż "same są tylko gałązkami tego drzewa, którym jest Jezus".
Droga na Golgotę dobiega kresu. Widać już miejsce egzekucji. Jezus upada jeszcze raz. Po chwili wstaje i niesie dalej swój krzyż.
Żołnierze zdarli szaty z Jezusa i dzielili je między siebie. Zabrali mu wszystko, co miał.
Aby ciężar skazańca utrzymać na krzyżu, przebito mu długimi gwoździami ręce i nogi. Był to kolejny, jeszcze większy ból. Na krzyżu zamieszczono tabliczkę z napisem "To jest Jezus, Król Żydowski". Wyrok został wykonany. Obok Jezusa na krzyżu umierali dwaj skazańcy.
Wisząc na krzyżu Jezus dusi się. Nabierając oddechu podciąga się na przebitych gwoździami nogach. W końcu jest już zbyt wyczerpany, aby jeszcze raz wziąć oddech. Umiera. Na pół godziny nad światem zapada ciemność.
Aby mieć pewność, że Jezus już nie żyje, jeden z żołnierzy przebił jego bok. Skazańcom, którzy przeżyli do wieczora, łamali kości, aby zdążyć pochować wszystkie ciała przed Szabatem.
Ciało Jezusa zdjęto z krzyża i owinięto w czyste płótno. Zostało złożone do grobu w skale. Przed wejściem położono duży kamień. Następnego dnia, gdy przypomniano sobie o proroctwie zmartwychwstania, przed grobem stanęły straże.