do 31 października 2005
|
Marek_Belka edytuj
|
| Prezes Rady Ministrów | |
| Marek Belka | |
|
|
| ur. 9 stycznia 1952 w Łodzi | |
| Partia polityczna | Sojusz Lewicy Demokratycznej, Partia Demokratyczna |
| Wykształcenie | profesor ekonomii |
| Poprzednik | Leszek Miller |
| Okres urzędowania | od 2 maja 2004 do 31 października 2005 |
| Następca | Kazimierz Marcinkiewicz |
| Wiceprezes(i) Rady Ministrów | Jerzy Hausner, Izabela Jaruga-Nowacka |
| Szef Kancelarii Premiera | Sławomir Cytrycki |
| Zobacz rząd tego premiera | |
| Wicepremier, Minister finansów | |
| Okres urzędowania | od 4 lutego 1997 do 31 października 1997 |
| Przynależność polityczna | Sojusz Lewicy Demokratycznej |
| Poprzednik | Grzegorz Kołodko |
| Następca | Leszek Balcerowicz |
| Wicepremier, Minister finansów | |
| Przynależność polityczna | Sojusz Lewicy Demokratycznej |
| Okres urzędowania | od 19 października 2001 do 6 lipca 2002 |
| Poprzednik | Halina Wasilewska-Trenkner |
| Następca | Grzegorz Kołodko |
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach |
|
Marek Belka (ur. 9 stycznia 1952 w Łodzi) – polski profesor ekonomii, polityk, dwukrotnie wicepremier i minister finansów, od 2 maja 2004 do 31 października 2005 premier Polski.
Spis treści |
Ukończył w 1972 studia ekonomiczne na Uniwersytecie Łódzkim, po których podjął pracę w Katedrze Ekonomii na tej uczelni początkowo na stanowisku asystenta. W 1978 uzyskał stopień naukowy doktora, w 1986 obronił habilitację, w 1994 otrzymał tytuł profesora nauk ekonomicznych.
Od 1986 pozostaje równolegle związany z Instytutem Nauk Ekonomicznych Polskiej Akademii Nauk. W latach 1993-1997 pełnił funkcję dyrektora tej jednostki. Podejmował również współpracę z prywatnymi wyższymi uczelniami, m.in. z Wyższą Szkołą Humanistyczno-Ekonomiczną w Łodzi.
W latach 1978-1979 i 1985-1986 odbywał długoterminowe staże w Uniwersytecie Columbia i Uniwersytecie w Chicago, zaś w 1990 przebywał na krótkim stażu w London School of Economics.
Opublikował ponad 100 prac naukowych, poświęconych głównie teorii pieniądza oraz polityki antyinflacyjnej w krajach rozwijających się. Specjalizuje się w zakresie ekonomii stosowanej oraz współczesnej myśli ekonomicznej.
Jest także członkiem Komitetu Nauk Ekonomicznych PAN.
W okresie PRL działał w Związku Socjalistycznej Młodzieży Polskiej i PZPR[1]. W III RP związany z Sojuszem Lewicy Demokratycznej, do partii formalnie należał tylko w latach 1999-2005.
W 1990 został doradcą i konsultantem w Ministerstwie Finansów, a następnie Ministerstwie Przekształceń Własnościowych i Centralnym Urzędzie Planowania.
W 1996 objął stanowisko konsultanta Banku Światowego. Równolegle, w latach 1994-1996, był wiceprzewodniczącym Rady Strategii Społeczno-Gospodarczej przy Radzie Ministrów, a następnie doradcą ekonomicznym prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego.
W lutym 1997 został powołany na funkcje wicepremiera oraz ministra finansów w rządzie Cimoszewicza, zastępując w nim Grzegorza Kołodkę. Stanowiska te zajmował do października 1997, kiedy ustąpił z urzędu razem z całym rządem po przegranych przez SLD wyborach parlamentarnych.
W październiku 2001 został ponownie wicepremierem i ministrem finansów, tym razem w rządzie Leszka Millera. W okresie swojego urzędowania wprowadził podatek od dochodów kapitałowych, nazwanych później "podatkiem Belki". Jeszcze w trakcie kampanii wyborczej zapowiadał ograniczenia wydatków socjalnych, zarzucano mu później, iż tymi wypowiedziami przyczynił się do słabszego wyniku koalicji SLD-UP w wyborach parlamentarnych.
Z rządu odszedł w lipcu 2002.
Od czerwca do października 2003 pełnił funkcję szefa koalicyjnej Rady Koordynacji Międzynarodowej w Iraku. Od listopada 2003 do kwietnia 2004 był dyrektorem ds. polityki gospodarczej w Tymczasowych Władzach Koalicyjnych w Iraku, odpowiedzialnym za reformę walutową, stworzenie nowego systemu bankowego i nadzór nad gospodarką.
W kwietniu 2004 zgłoszony jako prezydencki kandydat na następcę Leszka Millera. 2 maja 2004 Aleksander Kwaśniewski oficjalnie powołał go na stanowisko premiera oraz przewodniczącego Komitetu Integracji Europejskiej oraz dokonał zaprzysiężenia jego pierwszego gabinetu. Marek Belka wygłosił exposé w dniu 14 maja, nie uzyskał jednak w Sejmie wotum zaufania.
W tak zwanym "drugim kroku" mimo przekładania terminów nie został przez Sejm zgłoszony żaden kandydat. 11 czerwca 2004 prezydent po raz drugi desygnował i powołał Marka Belkę na premiera. 24 czerwca stosunkiem głosów 236:216 Sejm zatwierdził go na tym stanowisku, udzielając mu wotum zaufania. 15 października 2004 Sejm udzielił ponownego wotum zaufania jego drugiemu rządowi stosunkiem głosów 234:214. 25 kwietnia 2005 w wyniku dymisji ministra środowiska Jerzego Swatonia Marek Belka przejął jego obowiązki, zostając p.o. ministra środowiska. 6 maja 2005 wraz z gabinetem podał się do dymisji, po nieprzegłosowaniu w Sejmie uchwały o skróceniu kadencji, jednak prezydent Aleksander Kwaśniewski dymisji nie przyjął. 1 września 2005 Marek Belka został również ministrem sportu.
Wiosną 2005 zadeklarował gotowość do poparcia Partii Demokratycznej oraz uczestniczył w kilku jej spotkaniach. W sierpniu poparł kandydaturę Henryki Bochniarz w wyborach prezydenckich, w wyborach parlamentarnych bez powodzenia kandydował do Sejmu z pierwszego miejsca na liście Partii Demokratycznej w okręgu łódzkim. Nie został jednak członkiem tego ugrupowania.
19 października na pierwszym posiedzeniu Sejmu V kadencji złożył dymisję. Pełnił obowiązki premiera do czasu powołania nowej Rady Ministrów w dniu 31 października 2005.
27 grudnia 2005 został mianowany na stanowisko sekretarza wykonawczego Komisji Gospodarczej ONZ ds. Europy (UNECE), obowiązki na tym stanowisku objął z początkiem 2006. Jesienią 2008 ma objąć stanowisko dyrektora Departamentu Europejskiego Międzynarodowego Funduszu Walutowego[2].
Jest także ambasadorem Łodzi w kampanii o przyznanie temu miastu tytułu Europejskiej Stolicy Kultury 2016.
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||
|
||||||||||
|
|||||||
|
||||||||||
Włodzimierz Cimoszewicz (bezp.) | Ryszard Czarnecki (AWS) | Jerzy Buzek (AWS) | Leszek Miller (SLD) | Marek Belka (SLD, PD) | Stefan Meller (bezp.) | Kazimierz Marcinkiewicz (PiS) | Anna Fotyga (PiS) | Donald Tusk (PO)
Leszek Balcerowicz • Karol Lutkowski • Andrzej Olechowski • Jerzy Osiatyński • Marek Borowski • Henryk Chmielak (p.o.) • Grzegorz Kołodko • Marek Belka • Leszek Balcerowicz • Jarosław Bauc • Halina Wasilewska-Trenkner • Marek Belka • Grzegorz Kołodko • Andrzej Raczko • Mirosław Gronicki • Teresa Lubińska • Zyta Gilowska • Paweł Wojciechowski • Stanisław Kluza • Zyta Gilowska • Jarosław Kaczyński (p.o.) • Zyta Gilowska • Jacek Rostowski
Ministrowie sportu: Marek Belka | Tomasz Lipiec | Jarosław Kaczyński (p.o)
Ministrowie sportu i turystyki: Elżbieta Jakubiak | Mirosław Drzewiecki
