|
Marszałek_sejmu_(I_Rzeczpospolita) edytuj
|
Marszałek sejmu – przewodniczący obrad sejmu I Rzeczypospolitej.
Była to godność czysto honorowa, gdyż marszałek sejmowy nie miał nawet wpływu na przebieg dyskusji w swojej izbie, mógł jedynie wygłaszać konkluzję. Dopiero w 1764 wprowadzono regulamin sejmowy, ustanawiający program obrad. Funkcja marszałka sejmu powstała według Stanisława Orzechowskiego dopiero w 1564, była odpowiednikiem marszałka nadwornego.
Marszałka wybierał ogół posłów, najpóźniej w trzecim dniu od otwarcia sejmu. Do XVI wieku stosowano zasadę jednomyślności, później wystarczała zwykła większość głosów. Od 1678 marszałka wybierano już w pierwszym dniu sesji. Funkcję tę obsadzano, kierując się zasadą tzw. alternaty, kolejno powołując marszałka z Wielkopolski, Małopolski i Litwy (od 1673 prawo). Stosowano zasadę tzw. turnum – najpierw głosowali posłowie z prowincji, z której miał pochodzić marszałek. Wyniki ogłaszał marszałek poprzedniego sejmu, zwany marszałkiem starej laski. Następnie wręczał ją nowo wybranemu. Od 1669 wprowadzono zwyczaj zaprzysięgania nowowybranych marszałków, potwierdzony w konstytucji sejmowej w 1768. Nowy marszałek wyznaczał sekretarza sejmowego (od 1764 przysięgłego), który prowadził diariusz sejmu. Wyznaczał także czteroosobową delegację, która powiadamiała króla i senat o rozpoczęciu obrad izby poselskiej.